Belmondo, Jean-Paul Belmondo, Belmondawg: Raper czy Aktor?

1

Jean-Paul Belmondo, znany i uwielbiany przez widzów pod pseudonimem „Bébel”, był legendarnym francuskim aktorem, który na stałe zapisał się w historii kina. Urodzony 9 kwietnia 1933 roku, zmarł 6 września 2021 roku, w wieku 88 lat. Jego kariera, trwająca ponad pół wieku, przyciągnęła do kin blisko 160 milionów widzów, a przełomową rolą, która uczyniła go ikoną francuskiej Nowej Fali, była kreacja w filmie „Do utraty tchu” z 1960 roku. Belmondo, syn rzeźbiarza i malarki, wychowywał się w artystycznym domu, jednak to sport, a w szczególności boks, stanowił jego pierwotną pasję, która w późniejszym czasie wpływała na jego dynamiczne role ekranowe.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 88 lat (w momencie śmierci)
• Żona/Mąż: Brak informacji o obecnej żonie. Był żonaty z Renée Constant (1953-1960) i ślubował z Natty Dussoul (1966-1972).
• Dzieci: Czworo dzieci: Patricia (zmarła), Florence, Paul, Stella.
• Zawód: Aktor
• Główne osiągnięcie: Ikona francuskiej Nowej Fali, gwiazda francuskiego kina z ponad 160 milionami widzów w kinach.

Jean-Paul Belmondo: Kompleksowy życiorys legendy francuskiego kina

Podstawowe informacje o Jean-Paulu Belmondo

Jean-Paul Charles Belmondo przyszedł na świat 9 kwietnia 1933 roku w Neuilly-sur-Seine, zamożnym przedmieściu Paryża. Jego życie zakończyło się 6 września 2021 roku w tym samym mieście, w wieku 88 lat. Pozostawił po sobie dziedzictwo jednego z największych gwiazdorów w historii francuskiego kina. Aktor był powszechnie znany pod popularnym przydomkiem „Bébel”, który stał się we Francji synonimem ekranowego luzu, odwagi i charyzmy. Przydomek ten towarzyszył mu przez większość jego trwającej ponad pół wieku kariery artystycznej.

Wykształcenie aktorskie Jean-Paul Belmondo zdobywał w prestiżowym Konserwatorium Sztuk Dramatycznych (CNSAD), gdzie studiował przez trzy lata od 1953 roku. Jego krnąbrna natura wielokrotnie doprowadzała jednak do konfliktów z kadrą profesorską, co świadczy o jego niezależnym duchu od najmłodszych lat.

Rodzina i życie prywatne Jeana-Paula Belmondo

Ojciec Jeana-Paula, Paul Belmondo, był uznanym rzeźbiarzem typu Pied-Noir, urodzonym w Algierii. Posiadał silne korzenie włoskie, jego rodzice pochodzili z Sycylii oraz Piemontu, co z pewnością miało wpływ na śródziemnomorski typ urody samego aktora. Matka artysty, Sarah Madeleine Rainaud-Richard, zajmowała się malarstwem, co sprawiło, że Jean-Paul dorastał w domu przesiąkniętym sztuką. Mimo artystycznego otoczenia, jako chłopiec bardziej interesował się sportem niż nauką czy kulturą wysoką.

Jean-Paul Belmondo słynął z głośnych romansów z międzynarodowymi gwiazdami. W latach 1965–1972 jego partnerką była znana aktorka Ursula Andress, a następnie, w latach 1972–1980, jego wybranką była włoska gwiazda kina Laura Antonelli. Aktor doczekał się czwórki dzieci, w tym syna Paula Belmondo, który sam stał się znaną postacią we Francji, między innymi jako kierowca wyścigowy.

Warto wiedzieć: Jean-Paul Belmondo miał czworo dzieci.

Kariera zawodowa Jeana-Paula Belmondo

Kariera filmowa Jean-Paula Belmondo trwała nieprzerwanie od 1953 do 2011 roku. W tym czasie aktor przyciągnął do kin blisko 160 milionów widzów, co czyni go niekwestionowanym czempionem box-office’u, stawiając go w jednym rzędzie z takimi sławami jak Louis de Funès czy Alain Delon. Przełomem w jego życiu zawodowym okazała się rola w filmie „Do utraty tchu” (Breathless) z 1960 roku, w reżyserii Jean-Luca Godarda. Film ten uczynił go twarzą francuskiej Nowej Fali i międzynarodowym symbolem nowoczesnego aktorstwa.

W latach 60. i 70. XX wieku Jean-Paul Belmondo specjalizował się w rolach policjantów oraz przestępców w filmach akcji i thrillerach. Kreował postacie męskie, odważne i pełne wigoru, co przyniosło mu ogromną popularność wśród masowej publiczności. Do jego najważniejszych i najbardziej znanych dzieł należą między innymi: „Człowiek z Rio” (1964), „Szalony Piotruś” (1965), „Borsalino” (1970) oraz kultowy „ Zawodowiec” (1981), w którym wcielił się w rolę agenta Josselina Beaumont. Jego aktywność na planie filmowym przekładała się na imponujące wyniki kasowe; między 1969 a 1982 rokiem wystąpił w czterech najbardziej kasowych filmach roku we Francji: „Mózg” (1969), „Strach nad miastem” (1975), „Zwierzę” (1977) oraz „As nad asami” (1982).

Belmondo konsekwentnie odrzucał propozycje z Hollywood, co było świadomą decyzją artystyczną. Twierdził, że nie widzi powodu, by ryzykować swój ugruntowany sukces dla filmów anglojęzycznych. Wolał grać w rodzimych francuskich produkcjach, aby nie tracić swojej artystycznej tożsamości i bliskości z francuską publicznością. Choć porównywano go do takich ikon jak James Dean czy Marlon Brando, on sam w Hollywood wolałby grać role w typie Cary’ego Granta niż buntowników, co było jednym z powodów, dla których nie przyjmował tamtejszych ofert.

Najważniejsze filmy Jeana-Paula Belmondo:

• „Do utraty tchu” (Breathless) (1960)
• „Człowiek z Rio” (1964)
• „Szalony Piotruś” (1965)
• „Borsalino” (1970)
• „ Zawodowiec” (1981)

Najbardziej kasowe filmy z udziałem Belmondo (1969-1982):

• „Mózg” (1969)
• „Strach nad miastem” (1975)
• „Zwierzę” (1977)
• „As nad asami” (1982)

Nagrody i osiągnięcia Jeana-Paula Belmondo

W 1989 roku Jean-Paul Belmondo otrzymał prestiżową nagrodę Cezara dla najlepszego aktora za rolę w filmie „Itinéraire d’un enfant gâté”. To wyróżnienie udowodniło jego kunszt dramatyczny, pokazując, że potrafi odnaleźć się nie tylko w kinie akcji, ale także w bardziej złożonych rolach. Jego wkład w światową kinematografię został doceniony podczas Festiwalu Filmowego w Cannes w 2011 roku, gdzie uhonorowano go Honorową Złotą Palmą (Palme d’honneur) za całokształt twórczości. W 2017 roku, podczas 42. ceremonii wręczenia Cezarów, otrzymał Honorowego Cezara (César d’honneur), co stanowiło wyraz uznania dla jego statusu ikony francuskiego kina.

Kluczowe nagrody i wyróżnienia:

Finanse i działalność produkcyjna Jeana-Paula Belmondo

Zainspirowany sukcesami produkcyjnymi Alaina Delona, Jean-Paul Belmondo założył własną firmę produkcyjną Cerito Films. Nazwa firmy pochodziła od jego babci, Rosiny Cerrito, co podkreślało osobisty wymiar tej inicjatywy. Firma ta pozwoliła mu na większą niezależność finansową i artystyczną, dając mu kontrolę nad projektami, w których brał udział. W połowie lat 60. XX wieku jego gaża za film wynosiła od 150 000 do 200 000 dolarów, co na owe czasy było kwotą astronomiczną, stawiającą go w rzędzie najlepiej opłacanych aktorów w Europie i świadczącą o jego ogromnej popularności i sile przyciągania widzów do kin.

Sportowe pasje i fizyczna aktywność Jeana-Paula Belmondo

Jako nastolatek Jean-Paul Belmondo odnosił sukcesy w boksie amatorskim. Zadebiutował 10 maja 1949 roku, nokautując René Desmarais w pierwszej rundzie. Zakończył swoją krótką karierę z trzema zwycięstwami przez nokaut, nie ponosząc żadnej porażki. Porzucił boks, ponieważ, jak sam stwierdził, „zaczął zauważać, że jego twarz w lustrze zaczyna się zmieniać” pod wpływem otrzymywanych ciosów. Przez całe życie był wielkim fanem sportu, szczególnie piłki nożnej. Jego zamiłowanie do aktywności fizycznej było kluczowe dla jego kariery filmowej i pozwalało mu przez lata samodzielnie wykonywać niebezpieczne popisy kaskaderskie w filmach, co dodawało autentyczności jego rolom i budowało wizerunek nieustraszonego bohatera.

Warto wiedzieć: Jean-Paul Belmondo był wielkim fanem sportu, co pozwalało mu samodzielnie wykonywać niebezpieczne popisy kaskaderskie w filmach.

Ciekawostki i mniej znane fakty z życia Jeana-Paula Belmondo

Podczas odbywania obowiązkowej służby wojskowej w Algierii Jean-Paul Belmondo prawdopodobnie doznał urazu nosa od kolby karabinu. Ten incydent przyczynił się do jego charakterystycznego, „bokserskiego” wyglądu, który stał się jego znakiem rozpoznawczym. W krótkometrażowym filmie Godarda „Charlotte i jej chłopak” z 1958 roku, głos Belmondo został zdubbingowany przez samego reżysera. Aktor przebywał w tym czasie na służbie w wojsku i nie mógł wziąć udziału w postprodukcji, co skłoniło Jean-Luca Godarda do podjęcia takiej decyzji. Po kilku latach intensywnej pracy, w 1967 roku, Jean-Paul Belmondo zrobił sobie ponadroczną przerwę od aktorstwa, twierdząc, że „życie przecieka mu przez palce”. Wrócił do grania dopiero wtedy, gdy poczuł na to autentyczną ochotę, co świadczy o jego podejściu do pracy i życia.

Kontrowersje towarzyszyły mu również podczas studiów. W sierpniu 1956 roku, kończąc studia w Konserwatorium, wziął udział w skeczu wyśmiewającym szkołę. Wydarzenie to tak uraziło jury, że przyznano mu jedynie wyróżnienie zamiast głównej nagrody, wywołując niemal zamieszki wśród wspierających go studentów. Kolejny głośny spór prawny miał miejsce podczas pracy nad filmem „Borsalino” (1970) – Belmondo pozwał swojego partnera z planu, Alaina Delona, o kwestie związane z kolejnością nazwisk na plakatach i materiałach promocyjnych, co pokazuje jego dbałość o szczegóły i pozycję w branży. Mimo porównań do Jamesa Deana czy Marlona Brando, sam aktor w Hollywood wolałby grać role w typie Cary’ego Granta niż buntowników, co było jednym z powodów, dla których nie przyjmował tamtejszych ofert.

Jean-Paul Belmondo, dzięki swojej charyzmie i wszechstronności, na zawsze pozostanie jedną z największych ikon francuskiego kina, inspirując do odwagi w wyborach artystycznych i życiowych.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Belmondo